Tag Archives: Πολιτική

Προμνησία (déjà vu) (2)

«Δεσμεύομαι για τον Ιούνιο ότι δεν θα γίνουν τυφλές, οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αλλά διαρθρωτικές αλλαγές».

Τον Ιούλιο όμως;

«Δεσμεύομαι για τον Ιούνιο ότι δεν θα γίνουν τυφλές, οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αλλά διαρθρωτικές αλλαγές».

ΜΗ τυφλές περικοπές θα γίνουν;

Προμνησία (déjà vu) (1)

Εχει κανείς άλλος αυτήν την αίσθηση déjà vu;

Τη σταδιακή κατάργηση -μόλις λειτουργήσει ο μοχλός της ανάπτυξης- των έκτακτων φόρων και τελών που επιβλήθηκαν λόγω της κρίσης, αλλά και τη μη επιβολή νέων φόρων προαναγγέλλει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος σε συνέντευξη του στο Βήμα της Κυριακής.

Ο κ. Βενιζέλος τονίζει ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι, δεν θα θιγούν οι χαμηλόμισθοι και δεν θα γίνουν «τυφλές οριζόντιες περικοπές».

Από τι ακριβώς «θα ξεβρωμίσει ο τόπος» με ψήφο στη Χρυσή Αυγή;

Τμήμα ενός κόσμου του μόχθου, αλλά και της απόγνωσης στρέφεται στη Χρυσή Αυγή θεωρώντας πως έτσι στέλνει ένα μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας ‘’ακραία’’ και τιμωρώντας τους ‘’αλήτες προδότες πολιτικούς’’.
Πρέπει όμως να αναδειχθούν οι αιτίες, να τσακιστούν τα προβλήματα στη ρίζα τους. Σ’ αυτό το πεδίο οφείλουμε να κρίνουμε αυστηρά το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και να δούμε τι απαντήσεις δίνει και σε ποια σχέδια εντάσσεται.

Αναδημοσίευση από: αριστερό blog

Από τι ακριβώς «θα ξεβρωμίσει ο τόπος» με ψήφο στη Χρυσή Αυγή;

των Κώστα Γούση*, Παναγιώτη Μαυροειδή**

Μετράμε ήδη ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και άλλο μισό εκατομμύριο ανθρώπων  που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Θλιβερή είναι και η εικόνα των κλειστών μαγαζιών στα κέντρα όλων των πόλεων, από την Αθήνα έως την απομακρυσμένη επαρχία. Είναι αφόρητη η πραγματικότητα των χρεών, των απλήρωτων λογαριασμών, των αδιεξόδων, του φόβου και της αίσθησης ανασφάλειας κι ασφυξίας που με λόγια, δύσκολα περιγράφεται.Να γιατί ξεχειλίζει ο  θυμός. Είναι η διάψευση των ελπίδων. Φουντώνει ο ορμή για εκδίκηση ενάντια στην κοροϊδία και το ψέμα. Τμήμα ενός τέτοιου κόσμου του μόχθου, αλλά και της απόγνωσης στρέφεται στη Χρυσή Αυγή θεωρώντας πως έτσι στέλνει ένα μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας ‘’ακραία’’ και τιμωρώντας τους ‘’αλήτες προδότες πολιτικούς’’.

Πρέπει όμως να αναδειχθούν  οι αιτίες, να  τσακιστούν  τα προβλήματα στη ρίζα τους. Σ’ αυτό το πεδίο οφείλουμε να κρίνουμε αυστηρά το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και να δούμε τι απαντήσεις δίνει και σε ποια σχέδια εντάσσεται.

Πάγκαλος και Χρυσή Αυγή ενοχοποιούν το λαό για την κρίση

Σε ένα πρόσφατο κείμενο αναρτημένο στο site της Χρυσής Αυγής επιχειρείται η ‘’αποδόμηση της αντι-μνημονιακής ρητορείας της αριστεράς’’. Σε μια διατύπωση που θυμίζει πολύ το λαομίσητο Πάγκαλο το κείμενο αναφέρει[1]: «Σύμφωνα με το Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Φόβοι ενώπιον των εκλογών

Στο άρθρο που ακολουθεί, ο Νϊκος Ξυδάκης στηλιτεύει τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα για δεκαετίες προσδιορίζοντας με γλαφυρό τρόπο τί ακριβώς εννοούν όταν επισείουν τον κίνδυνο της ακυβερνησίας. Στη συνέχεια, σκιαγραφεί σε αδρές γραμμές το ρόλο που έπαιξαν αυτά τα κόμματα στο φαινόμενο της ενδυνάμωσης και ανόδου της φασιστικής ακροδεξιάς.

Αναδημοσίευση από την «Καθημερινή», 26/4/2012. Με έντονα γράμματα οι δικές μου επισημάνσεις.

Φόβοι ενώπιον των εκλογών

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη

Δεκατρείς ημέρες προ των εκλογών, η ατζέντα χρωματίζεται, μεταξύ πολλών άλλων, από δύο φόβους: τον φόβο της ακροδεξιάς και τον φόβο της ακυβερνησίας. Και οι δύο φόβοι έχουν πραγματική βάση, αλλά, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, υπερτονίζονται καθυστερημένα και υστερόβουλα, χωρίς να αναδεικνύονται οι γενεσιουργές αιτίες και χωρίς να εντοπίζονται οι συνέπειες στις πραγματικές διαστάσεις.

Ως προς την ακυβερνησία: τα δύο μεγάλα κόμματα που έχουν ακεραία την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας επί 38ετία, άρα και την κύρια ευθύνη για το σημερινό ναυάγιο, ζητούν ψήφο για να ξανακυβερνήσουν, με τα ίδια πρόσωπα, με ίδιες δομές, ίδιες πρακτικές. Ο κατεδαφιστής είναι ο πιο άξιος οικοδόμος, λένε, και ψελλίζουν συμπληρωματικά και μια συγγνώμη. Παράδοξο; Οχι. Δυστυχώς, οι άνθρωποι αυτοί, κατά Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ακήρυχτος πόλεμος

sebastiao-salgado-disputeΟι ειδήσεις έρχονται πιά με ρυθμό καταιγιστικό. Πριν προφτάσει να στεγνώσει το προηγούμενο αίμα, προστίθεται νέο. Καιρός πια να το παραδεχθούμε. Πρόκειται για ακήρυχτο πόλεμο στην κοινωνία. Εχουμε χρέος ν’ αντισταθούμε.

Τελευταίο κρούσμα αυτών των ημερών είναι η αυτοκτονία του 38χρονου λέκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκου Παλυβού, η κηδεία του οποίου έγινε σήμερα το απόγευμα στο Χαλάνδρι. Ο Νίκος είχε εκλεγεί εδώ και 2 χρόνια στην θέση του λέκτορα, όμως Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόσες αυτοκτονίες ακόμη;

Πόσοι ακόμη χρειάζεται να θυσιαστούν για να καταλάβουμε όλοι πως δεν μπορεί οι οικονομίες να βρίσκονται πάνω από τους ανθρώπους; Πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να περνά σε δεύτερη μοίρα στα πλαίσια της οποιασδήποτε «δημοσιονομικής πειθαρχίας»;

Το Σάββατο που μας πέρασε ο Σάββας Μετοικίδης, δάσκαλος στο επάγγελμα με έντονη συνδικαλιστική δράση, έθεσε τέλος στην ζωή του το Σάββατο 21 Απριλίου, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα.

Η πράξη του αυτή, ανήμερα της επετείου του πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών, ήρθε λίγο πριν τις κρίσιμες εκλογές του Μαϊου και λίγο μετά την «πολιτική αυτοκτονία» του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα στο Σύνταγμα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ (1) ο ίδιος σε σημειώματα που άφησε, χαρακτηρίζει την πράξη του ως αμιγώς πολιτική που  σχετίζεται με την Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών

…το ποιο είναι το διακύβευμα για τον λαό είναι βασικά ταξικό θέμα και, στην πραγματικότητα το διακύβευμα που υιοθετεί η κάθε παράταξη είναι επίσης ταξικό, έστω και αν επιμελώς το αποκρύβει τόσο η παράταξη όσο και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν, ώστε να παρασύρουν και τμήματα του εκλογικού σώματος να στηρίξουν παρατάξεις που δεν εκπροσωπούν το ταξικό τους συμφέρον. Αυτή άλλωστε είναι η πεμπτουσία της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» όπου, ενώ υπάρχουν σαφείς ταξικές διαιρέσεις στη κοινωνία, οι διαιρέσεις αυτές αγνοούνται για χάρη δήθεν ενός ‘γενικού συμφέροντος’ που στην πραγματικότητα όμως,  και ιδιαίτερα σε μια κρίση καταστροφική σαν τη σημερινή, είναι απλά προϊόν φαντασίας ή θα έλεγα μέσο εξαπάτησης για την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, εφόσον βέβαια η ύπαρξη ταξικών συμφερόντων δεν επιτρέπει την οποιαδήποτε αναγωγή σε γενικό συμφέρον, τουλάχιστον  για θέματα που αφορούν την οικονομική σφαίρα.

Ο Τάκης Φωτόπουλος(1) είναι ένας διανοούμενος που επιμένει, εδώ και χρόνια, να διατυπώνει τη δική του διακριτή πολιτική πρόταση, κρατώντας πάντοτε τον πολιτικό  του λόγο αξιοπρεπή, νηφάλιο, μακριά από λαϊκισμούς και υστερίες. Και αυτό από μόνο του θα άξιζε προσοχής – αλλά δεν είναι μόνον αυτό: το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας(2) – του οποίου ο Φωτόπουλος είναι ο θεωρητικός θεμελιωτής- περιέχει πλήθος απόψεων και προτάσεων που αφορούν οποιονδήποτε έχει έστω και μια φορά προβληματιστεί για το θέμα των εναλλακτικών κοινωνικών οργανώσεων. Ακόμη κι αν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί του σε όλα τα σημεία, το λιγότερο που πρέπει να κάνει είναι να τον διαβάσει με προσοχή.

Στο άρθρο που ακολουθεί (αναδημοσίευση από το ιστολόγιο eutopia vs pragma), ο συγγραφέας με λιτό, σύντομο και εύστοχο τρόπο εξηγεί τί διακυβεύεται για την κάθε κοινωνική τάξη στις εκλογές της 6ης Μαΐου.
Με έντονα γράμματα ορισμένες δικές μου επισημάνσεις.

Το πραγματικό (και κρίσιμο) διακύβευμα των εκλογών

του Τάκη Φωτόπουλου

Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι απλά οι πιο κρίσιμες στην μεταπολίτευση, αλλά, θα μπορούσε Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σύλληψη Τσοχατζόπουλου: σκηνικό διαφθοράς, όχι κάθαρσης

Ο Γ. Δελαστίκ στο άρθρο που ακολουθεί επισημαίνει πως το εισαγγελικό πόρισμα για τον Α. Τσοχατζόπουλο δεν εδραιώνει την εικόνα μιας δήθεν αυτοκάθαρσης του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτήν μιας εκτεταμένης πολιτικής σήψης, διαφθοράς και αναξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ (και των κυβερνητικών κομμάτων συνολικότερα).

Αναδημοσίευση από το «Εθνος«, 17/4/2012. Με έντονα γράμματα οι δικές μου επισημάνσεις.

Πλήγμα κατά ΠΑΣΟΚ οι μίζες Ακη

ΤσοχατζόπουλοςΣοβαρότατο σφάλμα διέπραξε κάποιος πολιτικός νους, αν νόμισε ότι αποκαλύπτοντας σοβαρό τμήμα των παράνομων δραστηριοτήτων του «πολιτικά ξοφλημένου» τέως υπουργού Ακη Τσοχατζόπουλου, θα μπορούσε να εδραιώσει την εικόνα «αυτοκάθαρσης» του ΠΑΣΟΚ και συνολικότερα του πολιτικού κόσμου της χώρας και έτσι να προσποριστούν με έμμεσο τρόπο εκλογικά οφέλη τα κυβερνητικά κόμματα. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει πολιτικό κέντρο που αποφάσισε κάτι τέτοιο, αλλά είναι βέβαιο πως τα πολιτικά αποτελέσματα της δημοσιοποίησης του εισαγγελικού πορίσματος που αναφέρεται σε ποινικά κολάσιμες πράξεις του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, είναι τα εντελώς αντίθετα.

Τεκμηριώνει και εδραιώνει το πόρισμα την εικόνα απίστευτης σήψης του πολιτικού κόσμου και όχι φυσικά την εικόνα κάθαρσης. Πώς άλλωστε θα ήταν ποτέ δυνατόν να Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός στο πρόγραμμα του Πάνου Καμμένου

Αναδημοσίευση από το “TVXS.gr“, 12/4/2012. Αρχική πηγή: «Αυγή«, 11/4/2012

Ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός στο πρόγραμμα του Πάνου Καμμένου

του Δημήτρη Παπαγιαννάκου

Διαβάζοντας το πρόγραμμα των “Ανεξάρτητων Ελλήνων” του κ. Π. Καμμένου είναι δύσκολο να μην οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα κράμα οικονομικού νεοφιλελευθερισμού (με την έννοια ότι ενισχύεται η εξουσία του κεφαλαίου έναντι της εργασίας) και ακροδεξιών πρακτικών, διανθισμένο με γερές δόσεις λαϊκισμού, διάχυτου σε κάθε πτυχή του προγράμματος.

ΚαμμένοςΜε άλλα λόγια, το πρόγραμμα των ΑνΕλ είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ (το σημερινό και την περίοδο πριν ο κ. Καρατζαφέρης στηρίξει το πρώτο Mνημόνιο και την κυβέρνηση Παπαδήμου), ενώ δεν είναι λίγες οι ομοιότητες, ακόμη και ταυτίσεις, με τον προγραμματικό λόγο της Ν.Δ. του κ. Σαμαρά (σκληρός οικονομικός νεοφιλελευθερισμός και ακροδεξιά ατζέντα).

Οικονομικός νεοφιλελευθερισμός

Ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός πραγματώνεται με επιλογές όπως η χαμηλή φορολόγηση επιχειρηματικών κερδών και ατομικού πλούτου, η διατήρηση και ενίσχυση των συναφών φοροαπαλλαγών ακόμα και με τη δημιουργία φορολογικών παραδείσων, η γενικευμένη ιδιωτικοποίηση ακόμη και πανεπιστημίων και φυλακών, η διατήρηση των χαμηλών μισθών και των επισφαλών σχέσεων εργασίας.

Ενδεικτικά καταγράφουμε ορισμένες προτάσεις: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα πυροτεχνήματα άρχισαν, η ανάσταση αργεί

ΤσοχατζόπουλοςΣυνελήφθη ο Ακης Τσοχατζόπουλος – Κατηγορείται για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος (ethnos.gr, 11/4/2012)

Τα media και οι κάμερες ήταν εκεί, έτοιμα να καταγράψουν το γεγονός, να του δώσουν τις δέουσες διαστάσεις  -αν εννοείτε-, να κορέσουν κάπως τη δίψα των ψηφοφόρων  των πολιτών για αίμα ενόχων πολιτικών.

«Η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της» – δεν παρέλειψαν να δηλώσουν σοβαροί οι αδιάφθοροι  κήνσορες.

Η χρονική εγγύτητα της σύλληψης με τις επικείμενες εκλογές δέον όπως θεωρηθεί εντελώς συμπτωματική.

Πώς να μετρηθεί το θράσος;

Παρά τα όσα γράφει ο αρθρογράφος στο κείμενο που ακολουθεί, τα καθ’ ημάς Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης εξακολουθούν να παρουσιάζουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης ως δήθεν υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις (και μάλιστα τις μόνες – οι υπόλοιπες χαρακτηρίζονται συλλήβδην ως ανεύθυνες, περιθωριακές και ακραίες). Αλλά και οι εξ Εσπερίας και εξ Ευρώπης εταίροι μας δεν χάνουν ευκαιρία να τονίσουν πώς τα κόμματα αυτά αποτελούν το εχέγγυο για τη διάσωσή μας.
Τα συμπεράσματα δικά σας
.

Αναδημοσίευση από “Το Ποντίκι“, 11/4/2012. Ορισμένες από τις φράσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου επισημάνσεις.

Πώς να μετρηθεί το θράσος;

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ποιοι πήραν την απόφαση για κατασχέσεις εις βάρος όποιου χρωστάει στο Δημόσιο πάνω από 300 ευρώ; Τα κόμματα της συγκυβέρνησης υπό τον Παπαδήμο – ως συμπλήρωμα της άλλης μεγαλειώδους απόφασης για αυτόφωρο σε όσους χρωστάνε 5.000 ευρώ. Πότε την πήραν; Παραμονές των εκλογών. Τι άλλο συνέβη τις ίδιες μέρες; Τα ίδια αυτά κόμματα της ίδιας αυτής συγκυβέρνησης θέσπισαν το ακατάσχετο των δικών τους επιχορηγήσεων έναντι τεράστιων οφειλών από τραπεζικά θαλασσοδάνεια, τα οποία ουδέποτε ρύθμισαν.

ndsokΤο θέμα δε της προστασίας του εαυτού τους έγινε παγκόσμιο σούργελο μέσω των μεγάλων ΜΜΕ και κατέληξε να φτάσει μέχρι την Κομισιόν, καθώς το έθεσε ο επικεφαλής των Φιλελεύθερων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Γκι Φερχόφστατ με επιστολή του προς τον αδιάφθορο και συνετό πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο.

Ο Φερχόφστατ στην επιστολή του κατ’ αρχάς αναρωτιέται πώς γίνεται τα δύο βασικά πολιτικά κόμματα, που «ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση», να λαμβάνουν ενίσχυση με επιβάρυνση των φορολογουμένων».

Σε άλλο σημείο το πάει ακόμη πιο μακριά υποστηρίζοντας ότι Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η πρόκληση των εκλογών

Αναδημοσίευση από το “Βλέμμα“ του Νίκου Ξυδάκη, 11/4/2012. Με έντονα γράμματα οι επισημάνσεις μου.

Η πρόκληση των εκλογών

Τις επικείμενες εκλογές ―αν και χωρίς καθορισμένη ημερομηνία ακόμη― τις περιμέναμε για να εκτονώσουν την πολιτική ένταση και να ανανεώσουν την νομιμοποίηση προς τα πολιτικά κόμματα. Θα συμβεί και αυτό. Συγχρόνως όμως βλέπουμε ότι οι εκλογές εντείνουν την αγωνία, στο μέτρο που διαπιστώνεται το μέγεθος του αδιεξόδου: καμία κυβέρνηση μόνη της, ακόμη και με αυτοδυναμία, χωρίς τη συμπαράσταση ή την ανοχή του λαού, δεν θα κατάφερνε να λύσει το ελληνικό πρόβλημα. Πολύ περισσότερο που κανένα κόμμα δεν πρόκειται να κερδίσει αυτοδυναμία. Κατά το πιθανότερο εκλογικό σενάριο, τα δύο πρώτα κόμματα αθροιζόμενα θα συγκεντρώσουν πλειοψηφία εδρών, ώστε να καταστεί δυνατή μια κυβέρνηση συνασπισμού.

Την ήδη μεγάλη αβεβαιότητα και σύγχυση επιτείνουν οι διαδοχικές εκφοβιστικές ή εκβιαστικές, πάντως πιεστικές, δηλώσεις των ξένων ηγετών που αναμιγνύονται αρμοδίως στην ελληνική κρίση: Προφητεύουν αυτοεκπληρωτικά την έξοδο/αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ, υποδεικνύουν τον χρόνο διεξαγωγής ή την αναβολή των εκλογών, υποδεικνύουν το εκλογικό αποτέλεσμα, αποδίδουν γενικευμένους εθνοψυχογραφικούς χαρακτήρες στον ελληνικό λαό. Η κ. Λαγκάρντ ή ο κ. Σόιμπλε υποστηρίζουν θεμιτά τα συμφέροντα τους και τις πολιτικές τους επιλογές· το ζήτημα είναι: Μπορούν οι Ελληνες να επιζήσουν εφαρμόζοντας τις πολιτικές επιλογές των Λαγκάρντ και Σόιμπλε στον κλονισμένο οίκο τους; Δυσκολεύονται αφάνταστα. Διότι η κρίση δεν είναι εγχώρια αυτοπάθεια, αφενός, και διότι η συνιστώμενη θεραπεία της τρόικας (χωρίς καμία άλλη εναλλακτική) δεν φαίνεται να αποδίδει τα επαγγελόμενα.

Τι απομένει στους Ελληνες; Οι εκλογές είναι ένα αναγκαίο στάδιο, τουλάχιστον για να καταγραφεί η λαϊκή βούληση ως προς τις υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις, όποια κι αν είναι αυτή η βούληση: αντινομική, κερματισμένη, οργισμένη, απεγνωσμένη. Για να ανατροφοδοτηθεί εμπράκτως μια βασική λειτουργία της δημοκρατίας. Μέχρι εδώ. Οι εκλογές δεν μπορούν, μόνες αυτές, να δώσουν τη μεγάλη λύση, να προσφέρουν την πολιτική-κοινωνική ζωτικότητα που απαιτείται κατεπειγόντως, για να αποτραπεί η κατάρρευση και να ιχνογραφηθεί ένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Εντούτοις η εκλογική διαδικασία, έτσι όπως τη διαισθανόμαστε τώρα, μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά και υπερβατικά, ανεξαρτήτως ή και εξαιτίας του εκλογικού σκορ: να συνειδητοποιήσει δηλαδή το νυν αλαφιασμένο πλήθος ότι ο νέος σκληρός κόσμος απαιτεί νέα εργαλεία, νέα νοήματα, νέες συλλογικότητες και συμμαχίες, νέες μορφές οργάνωσης του πολιτικού και του κοινωνικού.

Ο πιθανός κερματισμός του μετεκλογικού τοπίου δεν οδηγεί αφεύκτως στην ακυβερνησία. Η ιστορική ανάγκη θα καλέσει τους πάντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, υποκείμενους και υπερκείμενους· όλοι θα κληθούν να κυβερνήσουν κατά κάποιον τρόπο, και όλοι θα κριθούν κατά την προσφορά τους και τη δυνατότητά τους να συγκλίνουν προγραμματικά και πρακτικά πάνω στο αμείλικτο πραγματικό. Η ιστορία δεν τελειώνει, θα επανέρχεται με προκλήσεις και προσκλήσεις διαρκώς, επώδυνα.

Ερωτήματα για την ανατροπή της πολιτικής κοινωνικού ολοκαυτώματος

Αναδημοσίευση από «Το Ποντίκι«, 5/4/2012. Με έντονα γράμματα οι επισημάνσεις μου.

Ερωτήματα για την ανατροπή της πολιτικής κοινωνικού ολοκαυτώματος

Γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, συγγραφέας

Εδώ και δύο χρόνια η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πρότυπο πειραματικό εργαστήρι κοινωνικής μηχανικής της τρόικας. Για τη σύνθεση του κατάλληλου «μίγματος» πολιτικών μόνιμης λιτότητας και βίαιης «υποτίμησης» της ζωής των ανθρώπων σε ολόκληρη την Ευρώπη και αποτελεσματικής χειραγώγησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας των κοινωνιών της. Για να συντελεστεί, εν μέσω κρίσης, μια πρωτοφανής στην ιστορία αναδιανομή αξίας: Από τους «κάτω» στους «πάνω». Από όλες τις σφαίρες της οικονομίας προς τις χρηματοπιστωτικές «αγορές». Από τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες της ευρωπεριφέρειας προς τις ισχυρότερες, ιδιαίτερα τη Γερμανία.

Κι ενώ η ακολουθούμενη πολιτική, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. κι ενός αστερισμού μικρότερων κομμάτων, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως «μονόδρομος», το κεντρικό προς απάντηση ερώτημα είναι: Μπορεί ν’ ανατραπεί αυτή η πολιτική; Γιατί τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της δεν είναι σε θέση να σταματήσει το κοινωνικό ολοκαύτωμα της χώρας και των ανθρώπων της. Και ακόμα παραπέρα: Με ποιους όρους μπορεί να γίνει αυτό πραγματικότητα;

Διαφορές

Τα κόμματα της Αριστεράς απαντούν το καθένα καταφατικά. Προτάσσουν όμως διεξόδους με υπερτονισμό των υπαρκτών στρατηγικών διαφορών τους. Αρνούνται έτσι μέχρι σήμερα ν’ αναγνωρίσουν αυτό που κατανοούν πλέον οι περισσότεροι απ’ τα μέλη και τους ψηφοφόρους τους:

– Ότι κανένα κόμμα της Αριστεράς, όσο και με όποια συνθήματα και να απευθύνεται στον λαό αναζητώντας την προνομιακή στήριξή του, δεν είναι σε θέση να απελευθερώσει την αναγκαία κοινωνική δυναμική από μόνο του.

– Ότι στο ύψος ενός τέτοιου καθήκοντος μπορεί να αρθεί μόνο το πιο πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων – με τις συνασπισμένες δυνάμεις της Αριστεράς στον πυρήνα του.

Μπορεί όμως σήμερα να υπάρξουν οι πολιτικές προϋποθέσεις για έναν κοινωνικό και πολιτικό συνασπισμό που να «αναγνωρίζει» προγραμματικά τον πολιτικό αντίπαλο στις δυνάμεις που προκαλούν το σημερινό κοινωνικό ολοκαύτωμα; Και θα «ανακαλύπτει» στο πρόσωπο των άλλων δυνάμεων της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς τον προνομιακό συνομιλητή και συναγωνιστή του;

– Που θα διαμορφώσει ένα συνθετικό πρόγραμμα ανατροπής αυτής της πολιτικής, ξεκινώντας από την αθέτηση πληρωμών για ουσιαστική διαγραφή του χρέους και την κρατικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας;

– Που δεν θα διστάσει να συγκρουστεί με ό,τι και όποιους χρειαστεί προκειμένου να γίνει δυνατή μια εσωτερική «σεισάχθεια» και άμεσα μέτρα αναδιανομής υπέρ των εργαζόμενων, στηρίζοντας ταυτόχρονα μια παραγωγική ανασυγκρότηση φιλική στο περιβάλλον και τους εργαζόμενους και μια νέα θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας;

– Που θα αξιοποιήσει όλα τα ερείσματα αλληλεγγύης και πάλης στην Ευρώπη και στον κόσμο;

Με ένα τέτοιο πλαίσιο η συνασπισμένη Aριστερά θα μπορούσε ν’ «αγκαλιάσει» χωρίς αμηχανία και πολιτικό «σνομπισμό» τον κόσμο που σήμερα αναγνωρίζει τις ευθύνες των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα και απεγκλωβίζεται απ’ τον δικομματισμό. Που προσεγγίζει, ταυτόχρονα, τα αριστερά κόμματα κουβαλώντας όλες τις ψευδαισθήσεις και «κακές συνήθειες» από τις πελατειακές σχέσεις που καθόριζαν τη σχέση του με την πολιτική.

Ερωτήματα

Μπορεί να υπάρξει σήμερα ένα άμεσο πρόγραμμα και ιδέες ικανές να μετατρέψουν την οργή που σιγοκαίει σε απόφαση για μαχητική προσωπική συμμετοχή διαρκείας σε διάφορα συλλογικά πλαίσια πάλης και αλληλεγγύης μ’ επίκεντρο την εργασία και τις ανάγκες για αξιοπρεπή ζωή – που τίποτα να μην μπορεί ν’ αναχαιτίσει;

Αυτά και άλλα ερωτήματα μπαίνουν σήμερα. Προφανώς δεν πρόκειται ν’ απαντήσουν σ’ αυτά οι επικείμενες εκλογές. Το πιθανότερο είναι ότι αυτές θα «νομιμοποιήσουν» οριακά τη σημερινή πολιτική μέσω ενός δικομματικού συνασπισμού, που θα είναι μειοψηφία στον λαό και πλειοψηφία στη Βουλή.

Κι επειδή η ταυτόχρονη ενίσχυση της συνολικής δύναμης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη Βουλή μπορεί να εξασφαλίσει μόνο ισχυρότερη αντιπολίτευση, την ώρα που ζητούμενο δεν είναι τίποτα λιγότερο από την αποτροπή καταστροφής της χώρας, οι εργαζόμενοι, και προπαντός οι νέοι, που θα υπερψηφίσουν αριστερά κόμματα, ας μην τα εξουσιοδοτήσουν «εν λευκώ»: Ας κάνουν όσο γίνεται πιο καθαρό τι περιμένουν απ’ αυτά για την, εξαιρετικά κοντινή, «επόμενη μέρα».

Το ζητούμενο για την Αριστερά είναι να αποδειχτεί πολιτικά και κοινωνικά χρήσιμη. Αλλιώς, θα εξαφανιστεί κι αυτή εν μέσω μιας θάλασσας εξαθλιωμένων και ηθικοπολιτικά «τσακισμένων» ανθρώπων, κάτω απ’ τη γενική επίθεση των ορδών της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας ενάντια στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.